Cukrzyca typu 2 to zespół chorób metabolicznych, charakteryzująca się wysokim poziomem glukozy we krwi. Jest to wynik nieprawidłowego działania insuliny, która jest odpowiedzialna za regulację poziomu cukru we krwi. Cukrzyca typu 2 najczęściej rozwija się u osób dorosłych, ale częstość występowania wśród dzieci szybko rośnie na całym świecie.
W ostatnich latach liczba chorych na cukrzycę typu 2 znacznie wzrosła. Według danych
statystycznych, w 2019 roku na całym świecie było około 463 milionów dorosłych chorych na
cukrzycę typu 2. Niestety, ta liczba stale rośnie z powodu zmian w stylu życia, takich jak niezdrowa dieta i brak aktywności fizycznej.
Nieleczona cukrzyca typu 2 może prowadzić do wielu poważnych schorzeń. Przede wszystkim może prowadzić do uszkodzenia naczyń krwionośnych, co z kolei zwiększa ryzyko wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych, takich jak zawał serca czy udar mózgu. Ponadto, niekontrolowana cukrzyca może prowadzić do uszkodzenia nerwów (neuropatii), uszkodzenia nerek (nefropatii), problemów ze wzrokiem (retinopatii) oraz infekcji skóry.
Cukrzyca typu 2 zwykle rozwija się stopniowo, przez wiele lat i postępuje w regularny sposób, od normalnego stanu przedcukrzycowego do jawnej cukrzycy typu 2, ryzyko wzrasta z wiekiem i otyłością. Porażka insuliny przy obniżaniu glukozy we krwi nazywana jest insulinoopornością.
Organizm pokonuje ten opór i zwiększa wydzielanie insuliny żeby utrzymać prawidłowy poziom glukozy (cukru) we krwi ale ceną za to jest wysoki poziom insuliny – ta rekompensata ma swój limit.
Gdy wydzielanie insuliny nie nadąża za rosnącym oporem – podnosi się poziom glukozy i
diagnozujemy cukrzycę typu 2.
Cukrzyca nazywana również „cichym zabójcą” (zapewne dlatego, iż nie boli gdy się pojawia), jest wyjątkowo złośliwa w niszczeniu naszego organizmu. Praktycznie żaden układ organów nie zostaje oszczędzony przez cukrzycę, powikłania klasyfikowane są jako: mikronaczyniowe- związane z małymi naczyniami krwionośnymi albo makronaczyniowe- związane z dużymi naczyniami krwionośnymi. Oczy nerki i nerwy są zaopatrywane głównie przez małe naczynia, a ich uszkodzenie skutkuje problemami ze wzrokiem, przewlekłą chorobą nerek i uszkodzeniem nerwów. Mózg, serce i nogi są zaopatrywane przez duże naczynia krwionośne, których uszkodzenie prowadzi do zwężenia i tworzenia blaszki miażdżycowej, a następnie do skrzepów i stanów zapalnych – w konsekwencji do udarów, zawałów i gangreny nóg.
Poza chorobami naczyń krwionośnych dochodzi do wielu innych powikłań: skórnych, choroby
stłuszczeniowej wątroby, zespołu policystycznych jajników, infekcji dróg moczowych, choroby
Alzheimera i innych.
Cukrzyca ciężarnych ( wysoki poziom glukozy związany z ciążą) – z definicji nie jest chorobą
przewlekłą ale zwiększa ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 w przyszłości. Jeśli hiperglikemia utrzymuje się po ciąży – należy ponownie sklasyfikować cukrzycę (jako typ 1 lub 2).
Podsumowując: cukrzyca dotyka każdego narządu na wiele sposobów: jest główną przyczyną ślepoty, niewydolności nerek, choroby sercowo-naczyniowej, udaru, amputacji (tzw stopy cukrzycowej) i demencji.
Pamiętajmy, że insulinooporność pojawia się 12 lat przed jawną cukrzycą, przebiega zazwyczaj
bezobjawowo ale obserwuje się:

WIĘCEJ

– zmęczenie i senność, zwłaszcza o posiłkach
– chęć na słodycze, zwłaszcza po głównych posiłkach
– problemy z koncentracją (tzw. mgła mózgowa)
– wzrost masy ciała, zwłaszcza w obrębie brzucha, trudności z redukcją masy ciała
-niskiej jakości, przerywany sen
W przebiegu insulinooporności często dochodzi do gwałtownego spadku cukru we krwi tzw
hipoglikemii z powodu wydzielanie niewspółmiernie dużej ilości insuliny, a objawia się to
zmęczeniem, rozdrażnieniem, silnym niepokojem, brakiem koncentracji i silnym głodem.
Leczenie cukrzycy typy 2 i insulinooporności nie jest łatwe, wdrożenie zdrowego stylu życia, zmiana nawyków żywieniowych i wprowadzenie aktywności fizycznej może być jednym z najlepszych sposobów walki z tymi schorzeniami. Jednak słowo dieta może się kojarzyć z ograniczeniami czy restrykcją dlatego tak trudno jest nam wprowadzać zmiany. Często nie zdajemy sobie sprawy, że za pewne mechanizmy np. wilczy apetyt czy brak sytości odpowiadają substancje chemiczne w naszym organizmie, dlatego warto zasięgnąć wsparcia specjalisty, osiągnąć równowagę hormonalną i rozpocząć stopniowe oraz kompleksowe wdrażanie zmian w nasze życie na stałe.